Մեզ դավաճանել են, ստել, տվել են խոստումներ, որոնք թողել են անկատար: Այդ ամենը շատ անգամ մարդկանց սովորեցնում է լինել ուժեղ, երբեք չդավաճանել,աջակցել, չստել, քայլերը այնպես դասավորել, որ ցավ ճպատճառի դիմացինին : Սա հանգեցնում է այն բանի, որ կյանքը դառնում է անհամ:«Սիրում եմ», «Ոչ մեկի չեմ տա քեզ»,«Ես հավատում եմ քեզ»,«Խոստանում եմ»...Ահա այս արտահայտություններն ես ուզում շռայլել դիմացինիդ, բայց չես համարձակվում, քանի որ կրկին նա հեռանում է և ամեն բան դառնում է նույնը՝ միապաղաղ ու անհետաքրքիր: Դա լա՞վ է?, թե՞ վատ?:Սիրե՞լ,? թե՞ խաղալ?...