Shahar markazidagi köp qavatli
uylarning birida ko'zlari moviy,
sochlari tim qora, yanoqlariqizil,
go'zal bir qiz yashardi.U sira
jilmaymas, doim g'amgin yurardi.
Chunki u og'ir hastalikka chalingan va
öz ölimini kutardi. U har kuni deraza
oldida o'tirib, uyi qarshisidagi bir
daraxtga termulardi. O'ziga-o'zi shu
daraxt barglarini to'kib
bo'lganida, men olamdan ko'z
yumaman deb ishonardi.
Oradan vaqtlar ötib kuz keldi va
daraxtning barglari asta- sekinlik
bilan
to'kila boshladi. Qiz bölsa kun sanab
daraxtga tikilib ötirardi. Ötayotgan
har bir kun göyoki oxirgisi
böladigandek tuyulardi unga.
Barglarning tezroq tökilib, bu
azoblardan tezroq xalos bölishni
istardi. Nihoyat q