Ўғлим, ишдамисан? – Ҳа, дада, тинчликми?
– Ўзим, ёнингга бормоқчиман… Ўғилнинг
пешанаси тиришиб кетди. Бугун
текширувга катта одамлар келиши керак.
Уларнинг ёнида қалтираб, ҳассасига
суяниб кириб келаётган дадасини кўз
олдига келтирди. Телефонни қулоғига
босганча шоша-пиша ташқарига чиқди. –
Дада, мен ишдамасман, ҳозир анча
узоқдаман, иш билан кетгандим, нега эди
ўзи? – Ҳа, майли, унда болам, ишингдан
қўймай, ўзингни эҳтиёт қил, болаларингга
салом айт. Бугун келасанми? – Оббо дада,
яқинда бордим- ку! Майли, мени
чақиришяпти. Ўғил аслида ҳеч ким
чақирмаган бўлса-да, “ҳозир” дедию
тугмачани босди. “Мени бекорчи деб
ўйлашади, шекилли…” Чол гўша�дан
эшитилаётган қисқа товушларг