ОНА КЎЗИ БИЛАН БОҚИНГ.................
Она қизини доим бирдай
эркаларди: “Жайрон кўзлигим,
гўзал юзлигим...” Ваҳоланки,
қизчанинг кўзлари ғилай, кўриш
қобилияти жудаям паст, юзлари эса
чечакдан қолган излар билан тўла
эди. Қиз ҳам кичкина пайти
онасининг бу сўзларига ишонар,
ўзини ҳаммадан гўзал ҳис қиларди.
Аммо катта бўлгани сари ҳақиқатни
англаб борарди. Ҳар гал ойнага
қараганида онасини ёлғончиликда
айблар, ҳатто ёмон кўрарди.
Шундай кунларнинг бирида кўз
шифокорининг онасига айтаётган
гапини эшитиб қолди: “Кўриш
қобилияти тобора пастлаб
боряпти, яқинда кўр бўлиб қолиши
мумкин...” Шифокорлар амалиёт
қилинса, аҳвол яхши томонга
ўзгариши мумкинлигини, аммо
бунга ҳам ж