СИЗГА УХШАЙМАН....
Фарзандим дунёга келди. Бу хабарни "Самолётга улгура олармиканман?" деган хавотирли хаёл билан банд пайтимда эшитдим...
Мен ҳали у, ҳали бу жойларда сафарда эканман, юришни ўрганди, гапиришни ҳам... Бир оз катта бўлгач, "Сизга ўхшашни хоҳлайман, дадажон. Катта бўлганимда худди сиздек бўламан", деган гапини эшитиб, бошим осмонга етди.
Кун бўйи ишхонамга неча марталаб телефон қилар, "Қачон келасиз? Эртароқ қайтинг", деб такрорларди. - Хўп, ўғлим, хўп, иложи борича эртароқ бораман, кейин бирга ўйнаймиз...
Шу тарзда йиллар ўтди. Ўғлим ўн ёшга кирди. Туғилган кунига копток олдим. Жудаям суюнди. Бўйнимдан қучоқлаб, раҳмат айтди. Кейин:
- Дада, бирга ўйнамаймизми? - деди қувноқ