ქორებს დაგირეკავ ციხე გოდლებიდან,

გულზე მოგხვდები და რკინა ჩაგადნება.
კოშკის გალავნებზე ალად მოვდგები და
თვალებს დავიდევნებ ფრთამალ შავარდნებად.
წავალ მტრის ბანაკში როგორც მპარავი და
აბჯარგახევებულს მჯიღებს გაჭმევინებ.
ვნებას დავიტაცებ სულთნის კარავიდან
და პირსისხლიანთა მკლავებს გაჭრევინებ.
მეციხოვნეები ისარს დამიშენენ,
თვალს არ მომწყვეტავენ სათოფურებიდან.
ყველას გასაკვირად შენვე მოგიშველებ,
ცხელ რძეს გაზიდინებ ირმის ფურებიდან.
ჩაგეკეტინები,ნუღარ გამომიშვებ,
ერთხელ საფერებლად გამემეტები და
სავსემთვარეობას ნაწნავს ჩამოგიშლი,
ციხე გადავიდეს დედა სვეტებიდან. ნათია მჭედლიშვილი