ღმერთო, სასწაულებს არ გთხოვ,

აგინთებ წმინდა სანთელს.
მხოლოდ იზეიმოს რწმენამ
მხოლოდ ერთმანეთი გვწამდეს.
ღმერთო, სხვადიდებას არ გთხოვ,
ჯერც მიწაზე მაქვს ფესვი,
გულზე ასვენია ტატოს ობლად დაწერილი ლექსი.
კი, ვართ უცნაური ერი,
ღმერთო, გადმოგვსახე ჯვარი.
სხვას ვის შეეძლო აბა, ცამეტჯერ რომ მოეკლა თავი.
სხვას ვის წაუკითხავს ნეტა... თეთრი ლეგენდები ხოხბის,
სხვა ვინ შესწრებია ნეტა ბრძოლას ვეფხისა და მოყმის.
აქ მადლი გადმოდის უფლის,
აქ მე ყველა ბილიკს ვეტრფი.
მხიბლავს ეს ქართული სული,
ჩვენი ადათი და წესი,
და რომ მშიერიც ვიყო,
და რომ მწყურვალიც ვიყო,
და რომ სნეულიც ვიყო,
ღმერთო, ამარიდე ყველგან გაფრენილ მერცხლების სითბო.
ღმერთო, აგვარიდე ტანჯვა,
ცრემლით ნუ აგვივსებ უპეს.
უბედურები ვართ მაგრამ, ბედნიერებიც ვართ თურმე,
რადგან პოეზიის მეფემ ჯვარი დაუწერა ლოდინს,
რადგან სიყვარულის მხსნელად აქ, თავად უფალი მოდის!
/ ელისო ფიჩხაია /