უკვე არაფერი მაოცებს,

თითქმის არაფერი მიკვირს,
ჩემში სიყვარული ბევრდება
და თან სინანულით ტირის,
გულზე ისევ მაწევს ლოდინი,
უკვე გადაღლილი ფიქრის,
ხშირად, მე ვინც მიყვარს, ის მტოვებს,
ჩემგან სამუდამოდ მიდის,
ზოგჯერ კი უცნობი მამხნევებს,
და ჩემს გულის კართან იცდის,
ჩემი ღიმილისთვის საფასურს,
თავის სიყვარულით იხდის,
ვისაც ვენდობოდი, ვერ მიგებს,
მკერდში ჩახუტებას მიშლის,
ზოგჯერ მეგობარი ზურგს მაქცევს,
სხვა კი, საშველად, ხელს მიწვდის,
ზოგჯერ სიყვარულიც მღალატობს,
იმედს, სინანულში, მიცვლის,
ხშირად უგულობა ბევრდება
და თან ჩემს ტკივილებს ითვლის,
როგორ დავიჯერო, მითხარით,
ბევრჯერ გატეხილი ფიცის?
ან კი ის ოცნება რად მინდა,
რომლის ახდენაც არ მიღირს?
ახლა სულ სხვა ბილიკს ვადგავარ,
ეს გზა მწვერვალისკენ მიდის,
სადაც მზის სხივებით გამთბარი,
ჩემი სიყვარული მიცდის...
/ქეთი ალასანია/