მამა იერონიმე ეგინელი ერთმა თურქმა მოსამართლემ მიიწვია შინ და გულთბილად დახვდა.

როცა სასაუბროდ განმარტოვდნენ, მასპინძელმა ჰკითხა:
- ეფენდი მამაო, მე თურქი ვარ, მუსლიმანი. ვეხმარები ქვრივებს, ობლებს, ავადმყოფებს, ყველა მარხვას ვინახავ, ვცდილობ, სამსახურში მართლმსაჯული ვიყო. საკმარისია ეს სამოთხეში მოსახვედრად?
- ეფენდი, შვილები გყავს? - კითხვა შეაგება მამა იერონიმემ.
- დიახ, მყავს.
- მსახურები?
- რა თქმა უნდა.
- შენს ბრძანებას ვინ უკეთესად ასრულებს, შვილები თუ მსახურები?
- ცხადია, მსახურები, ბავშვები ხშირად არ მიჯერებენ.
- მაგრამ როცა მოკვდები, ვინ იქნება შენი მემკვიდრე - მსახური, უსიტყვოდ რომ ასრულებს შენს ბრძანებებს, თუ შვილები, რომლებიც არ გიჯერებენ?
- რა თქმა უნდა, შვილები.
- ასე რომ, ყველაფერს, რასაც აკეთებ, კარგია, - უთხრა მამა იერონიმემ, - მაგრამ შენ მხოლოდ კეთილი მონის პატივს მიაღწიე. თუ გინდა სამოთხე, ზეციური სასუფეველი დაიმკვიდრო, აუცილებელია ღვთის ძე შეიქმნე, ეს კი მხოლოდ ნათლისღებით არის შესაძლებელი.
ღირსი მამის სიტყვებმა დააფიქრა მოსამართლე, მალე მოინათლა და ეკლესიის შვილი, ღვთის შვილი შეიქმნა.
•••