ჯერ ვერ ავმაღლდი

ჯერ ვერ ავმაღლდი, ვერა უფალო
და რაც დრო გადის უფრო ვეცემი,
შენ ჩემი სულის ჭირისუფალო,
აღსარებას ვწერ ჩემი ლექსებით.
ვფიქრობ ყოველ დღე, ყოველ საღამოს,
წავალ და საგზლად რაი წავიღო,
სამდურავს ვამბობ, ან რამ მაამოს,
მაგრამ უფალო უნდა გამიგო.
ვიცხოვრე, მაგრამ სურვილი ბევრი,
წავიდა, გაჰყვა, ქვიან ქარაფებს,
წავაგე ბევრჯერ, სინდისით ჩემით,
და სინანული მალაპარაკებს.
საამქვეყნიო არ ვიყავ ალბად,
საიმქვეყნიოს რაი ვიქნები,
სხეულს დაეტყო ბზარი და დაღლა,
სული დამძიმდა ურჩი ფიქრებით.
ვხარობ ლოცვაში შენი მოსვლით და
ბევრჯერ მივიღე შენგან წყალობა,
მამშვიდებს შენი სულიც და ხორციც,
იავნანაა ზეცის გალობა.
და მაინც, მე ვარ უძღები შვილი,
ჯერ ვერ ავმაღლდი ერთი გოჯითაც,
ამქვეყნიური სიამის მწირი,
ფოთოლი, ქარმა ხეს რომ მოგლიჯა.
ვფიქრობ ყოველ დღე, ყოველ საღამოს,
წავალ და საგზლად რაი წავიღო,
სამდურავს ვამბობ, ან რამ მაამოს,
მაგრამ უფალო, უნდა გამიგო.
მარინა ხუჭუა