გუშინ მოხუცი, ტკბილ მეუღლეს გამოეთხოვა,

უკვე სულ მარტო გააგრძელებს თავის გზა–სავალს , რამდენი რამე გაახსენებს დღეიდან მის თავს მოეფერება მის საღამურს და მის წინსაფარს.
წიგნის ფურცლებად გაიშლება მთელი ცხოვრება,
ცრემლი დანამავს ნაოჭებით დაღარულ სახეს,
მოენატრება, მიაკითხავს სასაფლაოზე,
ტირილისაგან ძლივს ამოთქვავს საყვარელ სახელს.
არ ემეტება სიყვარული ცივი მიწისთვის
ამოიოხრებს ისე, გულსაც ამოაყოლებს,
მის გვერდით თითქოს ყველაფერი იყო იოლი,
ახლა კი ბედმა მიუსაჯა მას სიმარტოვე. უკან ბრუნდება, მხრებით მიაქვს წლების სიმძიმე,
გასცქერის შორეთს იდუმალი ფიქრით დაღლილი,
მხოლოდ უფალმა იცის ახლა მისი ნაღველი,
და ჭირ–ვარამი, მეუღლესთან ერთად გავლილი.
იცის მოხუცმა წუთისოფლის ავი და კარგი,
იცის ამ ქვეყნად მუდმივი რომ არაფერია,
მიდის, ჩურჩულით მეუღლის სულს უფალს ავედრებს სიყვარული რომ განიცადა მადლობელია.
თვალცრემლიანი მიუყვება მოხუცი შარას,
ხვდება, რომ უკვე არაფერი განმეორდება,
წელში მოხრილი ბერიკაცი ჭიშკარს შეაღებს,
სახლისა, სადაც აღარავინ არ ელოდება.
/ნანა მეტრეველი/