გალაკტიკას გაჩუქებ, შენთვის არ მენანება,

მზეს დაგაბნევ მაგ მკერდზე,ვარსკვლავ- ციცინათელას,
ხელით, არ მომბეზრდება დედამიწის ტარება,
მთვარეს ვუხმობ, ვუბრძანებ, მოუმატოს ნათებას.
არ გაკმარებ ამ ცის თაღს, აღმოვაჩენ სხვა მზეებს,
შევკრავთ ცაში კამარას,ვიფრენთ დაუსრულებლად,
დეკემბერსაც დავტუქსავ,კვირტებს დავასხამ ხეებს,
მინდვრის ყვავილთ დავკიდებ, ათასფერად წნულებად.
კიდევ იცი რას ვიზამ? შენ რომ არ ელოდები,
სონეტების ზარდახშას მხოლოდ შენთვის ვინახავ,
და სიცოცხლის ბოლომდე, ჩემად რომ იწოდები,
წაიკითხავ, მიხვდები, თავზე მეტად მიყვარხარ.
ზამთარს კარს დავუკეტავ, ყინვისაგან გაბანგულს,
და გაჩუქებ ძვირფასო მე, შენ, მუდმივ გაზაფხულს.
მანანა ტონია .