შენ ისევ ნაზი ვნებისფერი,

მომეწამულო თმები გამშვენებს.... მე ისევ იმ ლურჯ კოშკს ვდარაჯობ,
შენ რომ ანგრევ და მე რომ ვაშენებ..... შენ დაივიწყე ნაცნობი გზები,
მე კი იმ გზებთან დავდგი კარავი......
შენ ისე გძინავს, როგორც ჩვენამდე,
ჩვენ საღამოებს ვეღარ იხსენებ..... ვერხვის ფოთოლი, შენ რომ მოწყვიტე,
ალბომში მიდევს, როგორც სურათი..... იგი ისევე ვერცხლისფერია,
შენი თითების დაჰკრავს სურნელი...
ქვის კენჭიც, შენ რომ ფეხი წამოჰკარ,
შევინახე და უბით ვატარებ.....
შენ კვლავ მაისობ, ჩემთან აცივდა –
წვიმს შემოდგომა და თოვს ზამთარი,.... შენს თმებს თრთვილიც არ წაჰკარებია,
მომეწამულო ფერი ამშვენებს..... თოვლი ვერც იმ ლურჯ კოშკს ეარება,
ღრუბლებს ასცდა და მაინც ვაშენებ. /ოტია იოსელიანი
***mado***