დღემ შეიღება თეთრი მანდილი,

გგლოვობს,უფალო გაუძლოს როგორ..
შენი ტკივილი გადამდებია,
ხორცი და სული ამეწვა როგორ..
ეკლით ნაკაწრი წუთები მტკივა,
ლურსმნებნაჩხვლეტი წამებით ვღონობ.
იუდასავით როგორ გაგყიდე,
სირცხვილო სულო,ვერცხლისთვის ვღორობ.
გაწამებ დღემდე მიწად,სიხარბით,
თავი მგონია იუდა მხოლოდ.
გავედრებ დღეს თავს,ცოდვის სიმრავლით,
მოღალატე ვარ და თავთან ვომობ.
ერთად ამეწვა ყველა ტკივილი,
მსურს მიწა ვკაწრო,თითებით ვთოხნო.
მასში ჩაღვრილი სისხლი და ცრემლი,
მუხლმოდრეკილმა ენით რომ ვლოკო.
დღეს სინანულმა ამომაგლიჯა,
გული ამართვა,როგორღა ვთხოვო.
ან რაღად მინდა როცა გღალატობ,
ან,ამ ბინძური გულით რა გთხოვო.
დღეს თავი ჩემი ცოდვით მიცვნია,
განაწამები ისევ გაწამო?
ჩემში იუდა რომ შეგიცვნია,
როგორ მპატიობ,რომ არ მაწამო.
დიდება შენდა..როგორ მპატიობ,
დიდება შენდა ჩემო იესო.
დიდება შენსა მოთმინებასა,
ცოდვას მინდობ და მადლს მფენ იესო.
უნდა შევიძლო,მხრებით გატარო,
ჭრილობა ცრემლით რომ მოგიშუშო.
შენი აღდგომა ყველას ვახარო.
დღეო,აღსდგება..არ მოიღუშო.
/ნათია ფრანგიშვილი/