ბედმა კამათელი ისე გააგორა, მწვერვალზე ასული უკან დამაგორა...

ჩემის სიყვარული ურცხვად დაამარცხა, გული მირთმეული მიწას დაანარცხა... ფეხქვეშ გამითელა გრძნობა ნაფერები, შავით შემიცვალა ნათელი ფერები... არც კი მომისმინა, არც კი გამიგონა... მისი ვიყავი და მაინც დამიმონა... თითი დამიქნია, ფიქრი ამიკრძალა, სიკვდილი მანატრა, ისიც არ მაცალა... ჩვენი მეგობრობა არც კი გაიხსენა, ეშმაკს შემყარა და ჩემგან დაისვენა... უცებ მომეძალა ტრფობის აგონია, ასე თუ უყვარხარ ვინმეს, არ მგონია... იქნებ ახლა მიხვდე, რაც შენთვის მირონია, ჩემთვის რატომ იქცა ბედის ირონიად.