მერე რა, თუ ცოტა მოვიწყინე,

ცოტაც თუ ცრემლები მომერია,
გულით ღიმილიანს სადღა ნახავ,
აბა ბედნიერი რომელია?!
მერე რა, თუ ტკივილს გავუჩუმდი,
ცოტაც დავიბენი და თან კიდევ,
გრძნობა ჩარჩოში თუ მოვაქციე,
და ზედ ოცნებები გადავკიდე.
მერე რა, თუ ცოტა დავიღალე,
მაინც უიმედო ქარებია,
წუთი, წუთიც კი ვერ გავიხსენე,
როცა გულს არავინ ჰყვარებია.
მერე რა, თუ ხელი ჩავიქნიე,
ვწვეთავ მოთმინების ფიალიდან,
სოფელს ვერაფერი გამოვტყუე,
ასე აღმა-დაღმა ტრიალიდან.
მერე რა, თუ გული ამიტირეს,
მე არც პირველი ვარ და არც ბოლო,
ქალის ძალ-ღონე რომ დამიბედეს,
მინდა სიამაყედ ავიყოლო.
მერე რა, თუ ისევ გავიხსენებ,
ხეებს შემოდგომის ფერიანებს,
ისევ ძველი სევდით თუ დავყვები,
ადრე ღიმილმორთულ ლელიანებს.
ზოგჯერ ცხოვრება თუ გაგვაოცებს,
მერე რა, თუ ნატვრაც დამელია,
გულით ღიმილიანს სადღა ნახავ,
აბა ბედნიერი რომელია.
ნანა მეფარიშვილი