დედა რომ კაბას ატარებდა,

მეგონა მზით იყო მორთულ,
შვილებს ანგელოზებს გავდარებდა,
თვითონ ანგელოზად მოსული.
დედის გული ლამაზ ღიღილოს გავს,
ხან მზე რომ ათბობს და ხან აწვიმს.
ქუჩაში ბევრი ქალი მიღიმოდა,
მაგრამ დედასავით არავინ.
თვალებით უფრო ხშირად მზე დაჰქონდა,
თუმცა წვიმაც ცანდა ცრემლივით,
ისეთი საყვარელი მზერა ქონდა,
იმ მზერით მთელ სამყაროს სეცვლიდი,
დედა რომ კაბას ატარებდა,
მეგონა მზით იყო მორთული,
შვილებს ანგელოზებს გვადარებდა,
თვითონ ანგელოზად მოსული.