სუნთქვა

აზრს კარგავს როცა ვერ
გრძნობს
შენ არსებობას, თითქოს
გაჩეხილ ტყესაც
სტკივა შენი სიშორე,
ბევრი ვეომე თავს
და მაინც ვერ მოვერიე,
შენზე ფიქრები
უსასრულოდ ვერ
მოვიშორე... არის
დღეები არც კი ვიცი
რისთვის ვარსებობ, ამ
არსებობას ტანჯვა ჰქვია
სულის
დაქცევა, არ უნდა ვწერდე
იქნებ ღირდეს
დაწვა ლექსების, და
წარსულიდან
მომავლისკენ უხმოდ
გაქცევა... წუხელ
ვფიქრობდი
უმისამართოდ... გულს კი
მისამართს ვერ
ვავიწყებდი,
მახსენდებოდა ყველა
შეხება ტკივილებს
სუნთქვით რომ
მავიწყებდი... გადაცდა
საზღვრებს და თითქოს
მორჩა... დრომ
არსებობა შეწყვითა
ჩემში, დარდით
გავსებულს ვაცინებ
თვალებს გულში
მყავხარ და თან გმალავ
ცრემლში..