ღამის 2 საათი იქნებოდა როცა კარების ხმამ გამაღვიძა, გავიგონე როგორ გააღო ის ვიღაცამ, რომ ავდექი და სადარბაზოში გავიხედე გავიგე ჩარბენის ხმა და მივხვდი რომ ეს ჩემი შვილი იქნებოდა მაშინვე დავუძახე და უეცრად ფეხის ხმა გაჩერდა ისევ დავუძახე მას, მაგრამ ხმას არ მცემდა და როდესაც უკვე გარეთ გამოსვლა დავაპირე მან უეცრად ისევ ამოირბინა, გაჩერდა, შემომხედა ცოტახანს მიყურებდა მერე მომიახლოვდა შუბლზე მაკოცა და მითხრა დედი მე ომში მივდივარ, ამის გაგონებაზე შევშფოთდი, მე ვთხოვე, ძალიან ვთხოვე დარჩენილიყო, ამის შემდეგ მომეხვია ყურში ჩამჩურჩულა ყველაფერი კარგად იქნებაო და წავიდა.

სწორედ ეს დღე იყო რომლის შემდეგაც მე ჩემი შვილი ცოცხალი აღარ მინახია, მაგრამ გულს მხოლოდ ერთი რამ მიმშვიდებს მე ხომ გმირი გამიზრდია...
(2008 წლის 8 აგვისტოს ომში დაღუპული ჯარისკაცის დედის მონაყოლი)