დრო გადის, მე კი დღეებს არ ვითვლი,

არ მინდა გულმა იგრძნოს დროება,
მე მინდა წუთით, სადღაც კუთხეში,
სულ უმიზეზოდ განმარტოება...
დრო გავა, გავა წყნარი წუთებიც,
დრო კარიბჭესთან აიტუზება,
ერთს გაახარებს, ერთს დაამწუხრებს,
მერე კი ისევ გაიტრუნება...
დრო გავა, სადღაც წარსულს დაამწყვდევს,
ზოგს უწარსულოდ გაუჭირდება,
ზოგს გახსენებით მწარე წარსულის,
გული წამებში გაუცივდება...
დრო დაგვავიწყებს ყოველგვარ ტკივილს,
მაგრამ, ბავშვობას მალე წაიღებს,
ამ ლექსის აზრს და ამ ლექსის მიზანს
ალბათ ერთი ან ორი გაიგებს!