Նախկինում ես անընդհատ փորփրում էի, թե ինչու՞ մարդը ստորություն արեց, վատ բան ասեց կամ ճշմարտությունը խեղաթյուրեց ու բամբասանք տարածեց։ Դա շատ էր խոցում։ Ուզում էի գոռալ` ինչո՞ւ այդպես վարվեցիք, դա արդար չէ։

Հիշելով ժպտում եմ. հիմարություն էր փորձել արդարանալ։ Ու՞մ մոտ։ Նրա՞, ով սպասում էր նման արձագանքի, արձագանք, որ ցույց կտար, որ հաջողվել է քեզ խոցել։ Հենց դա' չի կարելի ցույց գալ։ Անտարբերություն` միակ բանը, որ նրանք պետք է տեսնեն։
Հիմա ես դա հասկանում եմ և դադարել եմ լուսապսակիս մաքրման անիմաստ ճիգերը։ Ում պետք է, կգտնի քո «կեղտը», որքան էլ «մաքուր» լինես։ Իսկ նրանք, ում պետք է քո ազնիվ լույսը, անպայման կտաքանան նրա ճառագայթներով, անգամ եթե դրանք այնքան էլ չեն ջերմացնում։
Թարգմանեց Kristine A Khachatryan