Insonlar manman, xudbin, izzattalab mavjudodlar. Ayni eng nochor mavjudodlar xam o‘zlari. O'ylab ko'ring ko'chada ketayotganingizda nechta kishi sizga salom beradi-yu nechtasi salomingizga alik oladi. Ular uchun faqat o'zlaring tashvishlari muhim. Soch turmagi, kiyimining yarashib turishi, telefonida qancha qo'shig'i boru yana qanchasini yuklab olishi kerakli va hakozo. Ularning foydsini ko'zlab biron bir ish qilsang aqali raxmat eshitmaysan . Xuddi ular oldida qarzdorday. Ularga befarq bo'la boshlasang shu zaxotiyoq o'zing xudbinga aylanasan. Agarda xudo saqlasin do'stlaring orasida o'shandaylar bor bo'lsami. Xakku bolasini o'z bolasi deb boqayotgan chumchuqdan farqing qolmaydi.