მე აღარ მხიბლავს შენი ღიმილი,
არც ის თვალები ადრე, რომ მშლიდა.
ვერ შემამჩნიე, როცა მიყვარდი,
უშენობა, რომ ცრემლისგან მცლიდა.
ღია კარებთან, რომ მოგელოდი,
როცა ჩემს ღიმილს ტკივილი ღლიდა.
მიყვარდი?
არა, მე გაღმერთებდი,
შენი გული კი არაფერს ცვლიდა.
მე სიკვდილამდე მენატრებოდი,
დრო კი საათებს თვლიდა და თვლიდა.
მაშინ მიყვარდი, როცა იღბალი,
სიყვარულისთვის სასტიკად მსჯიდა.
დრომ გარდასულმა ჩამოკრა ზარი.
მივხვდი ლოდინი, რომ აღარ ღირდა
და მხოლოდ შენთვის გარდავიცვალე,
ღამით, როდესაც საშინლად წვიმდა.
მორჩა, დამთავრდა ის ისტორია,
ჩემს სიყვარულს, რომ სისხლისგან ცლიდა
და ჩემგან დაგრჩა მხოლოდ ის ფოტო,
სადაც წარსული მომავალს შლიდა.
მე იმ ზღაპარში გადავინაცვლე,
დედაბერი, რომ ხის ვარცლთან იჯდა
და ოქროს თევზი ზ