Хоб будам, хоб дидам мурдаам, Бениҳоятхаставу афсурдаам. То миёни гўр рафтам дилгирифт, Қабркан санги лаҳадро гил гирифт. Рўи манхирворҳо аз хок буд, Вой, қабри ман чи ваҳшатнок буд.Болиши зери сарам аз санг буд, Ғарқи зулмат, савту кўрутанг буд. Ҳар ки омад пеш, ҳарфе ронду рафт, СураиҲамде бароям хонду рафт. Хаста будам ҳеч кас ёрамнашуд, З- он миён як тан харидорам нашуд. На рафиқе, нашафиқе, на касе, Тарс буду ваҳшату дилвопасе. Ноламекардам, валекин бечавоб, Ташна будам дар пайи якчуръа об. Омаданд аз роҳ наздам ду малак, Тира шуд дарпеши чашмонам фалак. Як малак гуфто: Бигў дини ту чист? Дигаре фарёд зад Раби ту кист? Гарчи пурсишҳо ба зоҳирсода буд, Ларза бар андоми ман афтода буд. Ҳа