․․․․Դանդաղ մոտեցավ ինձ,ես շփոթված վարդն առաջ բերեցի,այն հույսով,որ հենց դա կօգնի ասել առաջին խոսքերը:Մեծ եղավ զարմանքս,հույզերիս պոռթկումը, երբ մեկ քայլ անելուց հետո նետվեց դեպի ինձ`ամուր գրկելով մարմինս`ճզմելով վարդը իմ և իր միջև...

Ես պատասխանեցի`համբուրելով ու սեղմելով գլուխը կրծքիս:
-Կարոտել էի արևաշող աչքերդ,-հնչեց շուրթերիցս:
Այնուհետ կրկին լռեցինք երկուսս էլ:
Բայց...Դա մեկ այլ լռություն էր...
31.05.2019/26
1:21
Նվեր Հարենց/Խոստովանություն