Ғүмер юлым йәтим үтте, Әсәй,Атай...

тейеп үҫмәнем. Бер ҡыҙығы юҡ был донъяның тейеп, Яҙмышыма ҡулым һелтәнем... Серҙәшемдә,ҡыуаныстарымда, Булды минең күңел моңдарым. Был донъяла ҡайғы-ауырлыҡтар кисерһәм дә, Тормош юлдарын да юғалып ҡалманым. Юлдарымда тик яҡшы кешеләр, Ярҙам ҡулын миңә һуҙҙылар. Йәшәү көсөм дәртем артты, ышанығыҙ,. Моңдарым да , йырҙарым да ҡабат тыуҙылар! Үткәндәрем онотолмаһала, Күңелем түрҙәренә бикләнәм. Күпкә өмөт итеп, һеҙҙән һөйөү Дан ды ла мин эҙләп йөрөмәйем. Нисек бармын шулай ҡабул итеп, Йырҙарымды минең тыңлағыҙ... Һеҙҙең йөрәктәргә юл һалалһам,. Мин бәхетле,тейеп үҙемде уйлармын!