წერილი დედას (ბავშვთა სახლიდან)

ისევ დამესიზმრე ჩემო დედიკუნა,
მიყვარხარ,უშენოდ იცი რა ძნელია?
კეთილი დეიდები კარგად კი მივლიან,
მაგრამ დე,შენსავით ვერ მეფერებიან.
ვტირივარ მგონია ჩემ ხმას გაგაგონებ,
მომეფერები და ცრემლებსაც გამიშრობ,
არ მინდა ამდენი სათამაშოები,
ნამდვილი დედობანა ერთად ვითამაშოთ.
რამდენეჯერ დავეცი,მუხლებიც ვიტკინე,
შენ რომ დაგენახე კოცნით მომარჩენდი,
შენსავით ვერავინ მიხუტებს აქ გულში,
და არც შენნაირად მიღიმის არც ერთი.
შენ რომ შემიკერე თოჯინის კაბები,
ბალიშის ქვეშ მიდევს და ისე ვინახავ,
ის ლამაზი შარფიც,შენ რომ მომიქსოვე,
სხვას მოახვიეს და დავკარგე კინაღამ.
სულ შენი სუნი აქვს,თუმც ბევრჯერ გარეცხეს,
ისეთი სურნელი დე, შენს თმებს რომ ქონდა,
ხშირად მესიზმრები, იმ წითელი კაბით,
წელზე შავი ფერის ქამარი რომ ქონდა.
მოდი, წამიყვანე, დე უკვე დიდი ვარ,
ერთად შევაგროვოთ ბოთლები, ქილები,
საღამოს ჩავეხუტოთ, ბევრი ვიჭორაოთ,
იმდენი ვიცინოთ გაგვეხეს პირები.
ცარიელ პურს უფრო კარგი გემო ქონდა,
არ მინდა ამათი ხორცი და პიურე,
თუ გინდა შენ წადი, მარტოც კი დავრჩები,
ნაყინსაც არ მოგთხოვ, არც სახლს არ ავურევ.
დედის დღეს იებიც დავკრიფე აქ ბაღში,
ისეთი იები არსად არ მინახავს,,
გელოდი დედიკო, იებიც დამიჭკნა,
არ გადამიყრია, რვეულში გინახავ.
დე გუშინ ვიღაცამ ლამის წამიყვანა,
სულ ბედად გადავრჩი, სხვა აურჩევია,
ნამდვილად არ მინდა მდიდარი დედიკო,
მე ჩემი ღარიბი დედა მირჩევნია.
ყველა მეფერება, მკოცნიან,მივლიან,
მეუბნევიან, რომ ძალიან კარგი ვარ,
თუ ასე კარგი ვარ დე, შენ რად დამტოვე,
არ მჯერა,რომ შენთვის ზედმეტი ბარგი ვარ.
იქნება ავად ხარ მიტომ ვერ მოდიხარ,
ეხლა რომ მანდ ვიყო დე ხომ მოგარჩენდი,
მაგრამ მე ვლოცულობ, შენ როგორც მასწავლე,
არ დამვიწყებია სიტყვები არც ერთი.
კარგად რომ გახდები,ვიცი რომ წამიყვან,
იცოდე სამყარო შენით მიხარია,
შემპირდი დედიკო რომ დიდხანს იცოცხლებ,
გკოცნი ბევრს, მიყვარხარ, მიყვარხარ ძალიან.