Լավ ասեմ...
2 տարի Արցախում եմ ապրել, աշխատել. Ունեմ շատ ընկերներ, ծանոթներ, հարազատ մարդիկ: Ունեմ նաև աշակերտներ բազմաթիվ՝ հիմնականում երեխաներ: Բայց...
Երեկ ամբողջ օրը ես Արցախ ոչ մեկին չեմ զանգահարել: Ոչ թե չեմ ցանկացել իմանալ ծանոթներիս և անծանոթներիս որպիսիությունը, այլ պարզապես որ զանգեի, գոնե ինձ ասելու էին ինչ վիճակա, իսկ վիճակը ինչպիսին էլ լիներ, միևնույն է, պետք չէր, որ այդ ամենը ՀՆՉԵՐ հեռախոսով... դա զուտ շաբլոն պրոպագանդա չի, որ ասում են. «մի խոսեք հեռախոսով, տվյալներ մի փոխանակեք»... դա իսկապես իրական սպառնալիք է Արցախի պարագայում, որ ուր էլ լինես, գրեթե սահմանամերձ ես, ու այո... լսում են...
P.S.
Ֆեյսբուքում ու օդնոկլասնիկում էլ զգույշ եղեք... Անկապ կայքերի, վիդեոների վրա մի սե